*balgijaną

Runic: ᛒᚨᛚᚷᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈbɑl.ɣi.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to cause to swell
  2. to enrage, to make angry

Etymology

From *belganą (‘to swell’) + *-(i)janą(causative suffix forming Weak class 1 verbs). Ultimately from *bʰolǵʰ-éye/o-, from an o-grade form of Proto-Indo-European root *bʰelǵʰ- (‘to swell’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularbalgijōbalgijaų–
2nd singularbalgīsibalgijaisbalgī
3rd singularbalgīþibalgijaibalgijaþau
1st dualbalgijōsbalgijaiw–
2nd dualbalgijaþizbalgijaiþizbalgijaþiz
1st pluralbalgijamazbalgijaim–
2nd pluralbalgīþbalgijaiþbalgīþ
3rd pluralbalgijanþibalgijainbalgijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularbalgijai–
2nd singularbalgijasaibalgijaisau
3rd singularbalgijaþaibalgijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralbalgijanþaibalgijainþau
2nd pluralbalgijanþaibalgijainþau
3rd pluralbalgijanþaibalgijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularbalgidǭbalgidēdį̄
2nd singularbalgidēzbalgidēdīz
3rd singularbalgidēbalgidēdī
1st dualbalgidēdūbalgidēdīw
2nd dualbalgidēdudizbalgidēdīdiz
1st pluralbalgidēdumbalgidēdīm
2nd pluralbalgidēdudbalgidēdīd
3rd pluralbalgidēdunbalgidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
balgijaną balgijandz balgidaz

Find a form

Descendants

  • *balgijan (Proto-West Germanic)
    • belgian (Old Saxon)
  • *balgijan (Proto-West Germanic)
    • belgen (Old High German)
      • belgen (Middle High German)
  • belgja (Old Norse)
    • bælle (Danish)
    • belgja (Icelandic)
    • belgja, belga, bægje (Norwegian Nynorsk)
  • belgja (Old Norse)
    • bælghia (Old Swedish)
      • bälga (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary