*banōną

Runic: ᛒᚨᚾᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈbɑ.nɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

  1. to hit
  2. to kill

Etymology

From *banô (‘murderer, killer, slayer; bane, death’) + *-ōną(forms denominative Weak class 2 verbs).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularbanōbanǭ–
2nd singularbanōsibanōsbanō
3rd singularbanōþibanōbanōþau
1st dualbanōsbanōw–
2nd dualbanōþizbanōþizbanōþiz
1st pluralbanōmazbanōm–
2nd pluralbanōþbanōþbanōþ
3rd pluralbanōnþibanōnbanōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularbanōi–
2nd singularbanōsaibanōsau
3rd singularbanōþaibanōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralbanōnþaibanōnþau
2nd pluralbanōnþaibanōnþau
3rd pluralbanōnþaibanōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularbanōdǭbanōdēdį̄
2nd singularbanōdēzbanōdēdīz
3rd singularbanōdēbanōdēdī
1st dualbanōdēdūbanōdēdīw
2nd dualbanōdēdudizbanōdēdīdiz
1st pluralbanōdēdumbanōdēdīm
2nd pluralbanōdēdudbanōdēdīd
3rd pluralbanōdēdunbanōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
banōną banōndz banōdaz

Find a form

Descendants

  • *banōn (Proto-West Germanic)
    • bania (Old Frisian)
    • banōn (Old High German)
  • *banōn (Proto-West Germanic)
    • *banian (Old English)
      • banen (Middle English)
        • bane (English)
  • bana (Old Norse)
    • bana (Faroese)
    • bana (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary