*bauknōną

Runic: ᛒᚨᚢᚲᚾᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈbɑu̯k.nɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

  1. to signal
  2. to beacon
  3. to wave

Etymology

From *baukną (‘sign, symbol’) + *-ōną(forms denominative Weak class 2 verbs).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularbauknōbauknǭ–
2nd singularbauknōsibauknōsbauknō
3rd singularbauknōþibauknōbauknōþau
1st dualbauknōsbauknōw–
2nd dualbauknōþizbauknōþizbauknōþiz
1st pluralbauknōmazbauknōm–
2nd pluralbauknōþbauknōþbauknōþ
3rd pluralbauknōnþibauknōnbauknōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularbauknōi–
2nd singularbauknōsaibauknōsau
3rd singularbauknōþaibauknōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralbauknōnþaibauknōnþau
2nd pluralbauknōnþaibauknōnþau
3rd pluralbauknōnþaibauknōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularbauknōdǭbauknōdēdį̄
2nd singularbauknōdēzbauknōdēdīz
3rd singularbauknōdēbauknōdēdī
1st dualbauknōdēdūbauknōdēdīw
2nd dualbauknōdēdudizbauknōdēdīdiz
1st pluralbauknōdēdumbauknōdēdīm
2nd pluralbauknōdēdudbauknōdēdīd
3rd pluralbauknōdēdunbauknōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
bauknōną bauknōndz bauknōdaz

Find a form

Descendants

  • *bauknōn (Proto-West Germanic)
    • bēacnian, bēcnian, bīcnian, bȳcnian (Old English)
      • bekenen, beckenen, bekenyn, beknen, beknyn, becnen, bæcnien, becnien, beknien, beccyn, bekyn, bekken, bikken (Middle English)
        • beckon, beck (English)
        • bekin (Middle Scots)
  • *bauknōn (Proto-West Germanic)
    • *bākenia (Old Frisian)
      • beakenje (West Frisian)
        • bakenen (Dutch)
  • bákna (Old Norse)
    • bákna (Faroese)
    • bákna (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary