*blikōną

Runic: ᛒᛚᛁᚲᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈbli.kɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

  1. to shine
  2. to sparkle

Etymology

From *blikǭ (‘shine, a shining’) + *-ōną(forms denominative Weak class 2 verbs).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularblikōblikǭ–
2nd singularblikōsiblikōsblikō
3rd singularblikōþiblikōblikōþau
1st dualblikōsblikōw–
2nd dualblikōþizblikōþizblikōþiz
1st pluralblikōmazblikōm–
2nd pluralblikōþblikōþblikōþ
3rd pluralblikōnþiblikōnblikōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularblikōi–
2nd singularblikōsaiblikōsau
3rd singularblikōþaiblikōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralblikōnþaiblikōnþau
2nd pluralblikōnþaiblikōnþau
3rd pluralblikōnþaiblikōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularblikōdǭblikōdēdį̄
2nd singularblikōdēzblikōdēdīz
3rd singularblikōdēblikōdēdī
1st dualblikōdēdūblikōdēdīw
2nd dualblikōdēdudizblikōdēdīdiz
1st pluralblikōdēdumblikōdēdīm
2nd pluralblikōdēdudblikōdēdīd
3rd pluralblikōdēdunblikōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
blikōną blikōndz blikōdaz

Find a form

Descendants

  • *blikōn (Proto-West Germanic)
    • blician (Old English)
      • bliken (Middle English)
  • blika (Old Norse)
    • blika (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary