*blīkaną

Runic: ᛒᛚᛁᚲᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈbliː.kɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 1

Meanings

to gleam; shine

Etymology

From Proto-Indo-European *bʰléyǵ-e/o- from root *bʰleyǵ- (‘to shine’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularblīkōblīkaų–
2nd singularblīkiziblīkaizblīk
3rd singularblīkidiblīkaiblīkadau
1st dualblīkōzblīkaiw–
2nd dualblīkadizblīkaidizblīkadiz
1st pluralblīkamazblīkaim–
2nd pluralblīkidblīkaidblīkid
3rd pluralblīkandiblīkainblīkandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularblīkai–
2nd singularblīkazaiblīkaizau
3rd singularblīkadaiblīkaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralblīkandaiblīkaindau
2nd pluralblīkandaiblīkaindau
3rd pluralblīkandaiblīkaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularblaikblikį̄
2nd singularblaihtblikīz
3rd singularblaikblikī
1st dualblikūblikīw
2nd dualblikudizblikīdiz
1st pluralblikumblikīm
2nd pluralblikudblikīd
3rd pluralblikunblikīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
blīkaną blīkandz blikanaz

Find a form

Descendants

  • *blīkan (Proto-West Germanic)
    • *blīcan (Old Dutch)
      • bliken (Middle Dutch)
        • blieke (Limburgish)
  • *blīkan (Proto-West Germanic)
    • *blīcan (Old Dutch)
      • bliken (Middle Dutch)
        • blijken (Dutch)
          • blyk (Afrikaans)
  • *blīkan (Proto-West Germanic)
    • blīcan (Old English)
      • blīken (Middle English)
        • blike (English)
  • *blīkan (Proto-West Germanic)
    • blīka (Old Frisian)
      • blyckjen, blike (West Frisian)
  • *blīkan (Proto-West Germanic)
    • blīhhan, blīchan (Old High German)
      • blīchen (Middle High German)
        • bleichen (German)
  • *blīkan (Proto-West Germanic)
    • blīkan (Old Saxon)
      • blīken, blicken (Middle Low German)
        • bleken (Low German)
  • blika, blíkja (Old Norse)
    • blíkja (Icelandic)
    • blika (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary