*blīþijaną

Runic: ᛒᛚᛁᚦᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈbliː.θi.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to be kind; be agreeable; please
  2. to delight

Etymology

From *blīþiz (‘serene, mild, pleasant’) + *-(i)janą(forms denominative and factitive Weak class 1 verbs).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularblīþijōblīþijaų–
2nd singularblīþīsiblīþijaisblīþī
3rd singularblīþīþiblīþijaiblīþijaþau
1st dualblīþijōsblīþijaiw–
2nd dualblīþijaþizblīþijaiþizblīþijaþiz
1st pluralblīþijamazblīþijaim–
2nd pluralblīþīþblīþijaiþblīþīþ
3rd pluralblīþijanþiblīþijainblīþijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularblīþijai–
2nd singularblīþijasaiblīþijaisau
3rd singularblīþijaþaiblīþijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralblīþijanþaiblīþijainþau
2nd pluralblīþijanþaiblīþijainþau
3rd pluralblīþijanþaiblīþijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularblīþidǭblīþidēdį̄
2nd singularblīþidēzblīþidēdīz
3rd singularblīþidēblīþidēdī
1st dualblīþidēdūblīþidēdīw
2nd dualblīþidēdudizblīþidēdīdiz
1st pluralblīþidēdumblīþidēdīm
2nd pluralblīþidēdudblīþidēdīd
3rd pluralblīþidēdunblīþidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
blīþijaną blīþijandz blīþidaz

Find a form

Descendants

  • *blīþijan (Proto-West Germanic)
    • blīthen (Old Dutch)
      • bliden (Middle Dutch)
        • blijden (Dutch)
  • *blīþijan (Proto-West Germanic)
    • blīthen (Old Dutch)
      • bliden (Middle Dutch)
        • verbliden (Middle Dutch)
          • verblijden (Dutch)
  • *blīþijan (Proto-West Germanic)
    • *blīda (Old Frisian)
      • forblīda (Old Frisian)
        • ferblide, ferblije (West Frisian)
  • *blīþijan (Proto-West Germanic)
    • blīden (Old High German)
      • blīden (Middle High German)
  • blíða (Old Norse)
    • blíða (Icelandic)
  • 𐌱𐌻𐌴𐌹𐌸𐌾𐌰𐌽 (bleiþjan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary