*brangijaną

Runic: ᛒᚱᚨᚾᚷᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈbrɑŋ.i.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to cause to bring, to bring

Etymology

From Proto-Indo-European *bʰronḱ-éye/o- from root *bʰer- (‘to bear, carry’). The preterit forms later mixed with *bringaną (‘to bring’), giving it a suppletive paradigm.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularbrangijōbrangijaų–
2nd singularbrangīsibrangijaisbrangī
3rd singularbrangīþibrangijaibrangijaþau
1st dualbrangijōsbrangijaiw–
2nd dualbrangijaþizbrangijaiþizbrangijaþiz
1st pluralbrangijamazbrangijaim–
2nd pluralbrangīþbrangijaiþbrangīþ
3rd pluralbrangijanþibrangijainbrangijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularbrangijai–
2nd singularbrangijasaibrangijaisau
3rd singularbrangijaþaibrangijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralbrangijanþaibrangijainþau
2nd pluralbrangijanþaibrangijainþau
3rd pluralbrangijanþaibrangijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularbranhtǭbranhtēdį̄
2nd singularbranhtēzbranhtēdīz
3rd singularbranhtēbranhtēdī
1st dualbranhtēdūbranhtēdīw
2nd dualbranhtēdudizbranhtēdīdiz
1st pluralbranhtēdumbranhtēdīm
2nd pluralbranhtēdudbranhtēdīd
3rd pluralbranhtēdunbranhtēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
brangijaną brangijandz brangidaz

Find a form

Descendants

  • *brangijan (Proto-West Germanic)
    • brengen, brenghen (Middle Dutch)
      • brengen (Dutch)
  • *brangijan (Proto-West Germanic)
    • brengen (Old English)
  • *brangijan (Proto-West Germanic)
    • brenga (Old Frisian)
  • *brangijan (Proto-West Germanic)
    • brengen (Old High German)
      • brengen (Middle High German)
  • *brangijan (Proto-West Germanic)
    • brengian (Old Saxon)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary