*delganą
Runic: ᛞᛖᛚᚷᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈdel.ɣɑ.nɑ̃/verb · Strong class 3
Meanings
to injure, agitate
Etymology
Possibly from Proto-Indo-European *dʰlegʰ-e/o- from root *dʰelgʰ-/*dʰlegʰ- (‘to owe, be indebted to’). Cognate with Old Irish dligid (‘lays claim to, deserves’). Related to *dulgą (‘fight; injury, wound; scar’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | delgō | delgaų | – |
| 2nd singular | dilgizi | delgaiz | delg |
| 3rd singular | dilgidi | delgai | delgadau |
| 1st dual | delgōz | delgaiw | – |
| 2nd dual | delgadiz | delgaidiz | delgadiz |
| 1st plural | delgamaz | delgaim | – |
| 2nd plural | dilgid | delgaid | dilgid |
| 3rd plural | delgandi | delgain | delgandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | delgai | – |
| 2nd singular | delgazai | delgaizau |
| 3rd singular | delgadai | delgaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | delgandai | delgaindau |
| 2nd plural | delgandai | delgaindau |
| 3rd plural | delgandai | delgaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | dalg | dulgį̄ |
| 2nd singular | dalht | dulgīz |
| 3rd singular | dalg | dulgī |
| 1st dual | dulgū | dulgīw |
| 2nd dual | dulgudiz | dulgīdiz |
| 1st plural | dulgum | dulgīm |
| 2nd plural | dulgud | dulgīd |
| 3rd plural | dulgun | dulgīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| delganą | delgandz | dulganaz |
Descendants
- delga (Old Frisian)
- telken (Middle High German)