*dimmōną

Runic: ᛞᛁᛗᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈdim.mɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

  1. to dim, to darken
  2. to obscure

Etymology

From *dimmaz (‘dim, dark’) + *-ōną(forms denominative Weak class 2 verbs).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulardimmōdimmǭ–
2nd singulardimmōsidimmōsdimmō
3rd singulardimmōþidimmōdimmōþau
1st dualdimmōsdimmōw–
2nd dualdimmōþizdimmōþizdimmōþiz
1st pluraldimmōmazdimmōm–
2nd pluraldimmōþdimmōþdimmōþ
3rd pluraldimmōnþidimmōndimmōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardimmōi–
2nd singulardimmōsaidimmōsau
3rd singulardimmōþaidimmōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluraldimmōnþaidimmōnþau
2nd pluraldimmōnþaidimmōnþau
3rd pluraldimmōnþaidimmōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardimmōdǭdimmōdēdį̄
2nd singulardimmōdēzdimmōdēdīz
3rd singulardimmōdēdimmōdēdī
1st dualdimmōdēdūdimmōdēdīw
2nd dualdimmōdēdudizdimmōdēdīdiz
1st pluraldimmōdēdumdimmōdēdīm
2nd pluraldimmōdēduddimmōdēdīd
3rd pluraldimmōdēdundimmōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
dimmōną dimmōndz dimmōdaz

Find a form

Descendants

  • *dimmōn (Proto-West Germanic)
    • dimmian (Old English)
      • dimmen (Middle English)
        • dim (Scots)
  • *dimmōn (Proto-West Germanic)
    • dimmian (Old English)
      • dimmen (Middle English)
        • dim (English)
          • dimmen (Dutch)
          • dimmen (German)
  • dimma (Old Norse)
    • dimma (Faroese)
    • dimma (Icelandic)
  • dimma (Old Norse)
    • dimme (Norwegian Bokmål)
    • dimme, dimma (Norwegian Nynorsk)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary