*dingwaną

Runic: ᛞᛁᚾᚷᚹᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈdiŋʷ.ɡʷɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 3

Meanings

to beat

Etymology

From Proto-Indo-European *dʰengʷʰ-e/o-, from root *dʰengʷʰ- (‘to beat’), probably of onomatopoeic origin.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulardingwōdingwaų–
2nd singulardingwizidingwaizdingw
3rd singulardingwididingwaidingwadau
1st dualdingwōzdingwaiw–
2nd dualdingwadizdingwaidizdingwadiz
1st pluraldingwamazdingwaim–
2nd pluraldingwiddingwaiddingwid
3rd pluraldingwandidingwaindingwandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardingwai–
2nd singulardingwazaidingwaizau
3rd singulardingwadaidingwaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluraldingwandaidingwaindau
2nd pluraldingwandaidingwaindau
3rd pluraldingwandaidingwaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardangwdungį̄
2nd singulardanhtdungīz
3rd singulardangwdungī
1st dualdungūdungīw
2nd dualdungudizdungīdiz
1st pluraldungumdungīm
2nd pluraldunguddungīd
3rd pluraldungundungīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
dingwaną dingwandz dunganaz

Find a form

Descendants

  • *dingan (Old English)
    • dingen (Middle English)
      • ding (English)
  • diunga (Old Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary