*dūbijaną

Runic: ᛞᚢᛒᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈduː.βi.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to submerse, dive

Etymology

From *dūbaną (‘to dive, sink’) + *-(i)janą (forms denominative and factitive Weak class 1 verbs) (Orel 2003).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulardūbijōdūbijaų–
2nd singulardūbīsidūbijaisdūbī
3rd singulardūbīþidūbijaidūbijaþau
1st dualdūbijōsdūbijaiw–
2nd dualdūbijaþizdūbijaiþizdūbijaþiz
1st pluraldūbijamazdūbijaim–
2nd pluraldūbīþdūbijaiþdūbīþ
3rd pluraldūbijanþidūbijaindūbijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardūbijai–
2nd singulardūbijasaidūbijaisau
3rd singulardūbijaþaidūbijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluraldūbijanþaidūbijainþau
2nd pluraldūbijanþaidūbijainþau
3rd pluraldūbijanþaidūbijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardūbidǭdūbidēdį̄
2nd singulardūbidēzdūbidēdīz
3rd singulardūbidēdūbidēdī
1st dualdūbidēdūdūbidēdīw
2nd dualdūbidēdudizdūbidēdīdiz
1st pluraldūbidēdumdūbidēdīm
2nd pluraldūbidēduddūbidēdīd
3rd pluraldūbidēdundūbidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
dūbijaną dūbijandz dūbidaz

Find a form

Descendants

  • *dūbijan (Proto-West Germanic)
    • dȳfan (Old English)
      • diven, duven (Middle English)
        • dive (English)
  • dýfa (Old Norse)
    • dýva (Faroese)
    • dýfa (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary