*faginōną

Runic: ᚠᚨᚷᛁᚾᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈɸɑ.ɣi.nɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to gladden, rejoice

Etymology

From *faganaz (‘glad’) + *-ōną(forms denominative Weak class 2 verbs).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularfaginōfaginǭ–
2nd singularfaginōsifaginōsfaginō
3rd singularfaginōþifaginōfaginōþau
1st dualfaginōsfaginōw–
2nd dualfaginōþizfaginōþizfaginōþiz
1st pluralfaginōmazfaginōm–
2nd pluralfaginōþfaginōþfaginōþ
3rd pluralfaginōnþifaginōnfaginōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularfaginōi–
2nd singularfaginōsaifaginōsau
3rd singularfaginōþaifaginōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralfaginōnþaifaginōnþau
2nd pluralfaginōnþaifaginōnþau
3rd pluralfaginōnþaifaginōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularfaginōdǭfaginōdēdį̄
2nd singularfaginōdēzfaginōdēdīz
3rd singularfaginōdēfaginōdēdī
1st dualfaginōdēdūfaginōdēdīw
2nd dualfaginōdēdudizfaginōdēdīdiz
1st pluralfaginōdēdumfaginōdēdīm
2nd pluralfaginōdēdudfaginōdēdīd
3rd pluralfaginōdēdunfaginōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
faginōną faginōndz faginōdaz

Find a form

Descendants

  • *faginōn (Proto-West Germanic)
    • faginōn (Old High German)
    • faganon (Old Saxon)
  • *faginōn (Proto-West Germanic)
    • fæġenian (Old English)
      • faynen, feynen, fainen (Middle English)
        • fain (English)
  • fagna (Old Norse)
    • faingen (Elfdalian)
    • fagna (Faroese)
    • fagna (Icelandic)
    • fagna (Norwegian Nynorsk)
    • fagne (Old Danish)
    • fägna (Swedish)
  • 𐍆𐌰𐌲𐌹𐌽𐍉𐌽 (faginōn) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary