*firinōną
Runic: ᚠᛁᚱᛁᚾᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈɸi.ri.nɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
- to commit a crime
- to accuse, blame
Etymology
From *firinō (‘sin, crime’) + *-ōną(forms denominative Weak class 2 verbs).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | firinō | firinǭ | – |
| 2nd singular | firinōsi | firinōs | firinō |
| 3rd singular | firinōþi | firinō | firinōþau |
| 1st dual | firinōs | firinōw | – |
| 2nd dual | firinōþiz | firinōþiz | firinōþiz |
| 1st plural | firinōmaz | firinōm | – |
| 2nd plural | firinōþ | firinōþ | firinōþ |
| 3rd plural | firinōnþi | firinōn | firinōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | firinōi | – |
| 2nd singular | firinōsai | firinōsau |
| 3rd singular | firinōþai | firinōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | firinōnþai | firinōnþau |
| 2nd plural | firinōnþai | firinōnþau |
| 3rd plural | firinōnþai | firinōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | firinōdǭ | firinōdēdį̄ |
| 2nd singular | firinōdēz | firinōdēdīz |
| 3rd singular | firinōdē | firinōdēdī |
| 1st dual | firinōdēdū | firinōdēdīw |
| 2nd dual | firinōdēdudiz | firinōdēdīdiz |
| 1st plural | firinōdēdum | firinōdēdīm |
| 2nd plural | firinōdēdud | firinōdēdīd |
| 3rd plural | firinōdēdun | firinōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| firinōną | firinōndz | firinōdaz |
Descendants
-
*firinōn (Proto-West Germanic)
- firenian (Old English)
-
*firinōn (Proto-West Germanic)
-
firinōn (Old High German)
- virnen (Middle High German)
-
firinōn (Old High German)
-
firna (Old Norse)
- firna (Icelandic)
- 𐍆𐌰𐌹𐍂𐌹𐌽𐍉𐌽 (fairinōn) (Gothic)