*firinōną

Runic: ᚠᛁᚱᛁᚾᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈɸi.ri.nɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

  1. to commit a crime
  2. to accuse, blame

Etymology

From *firinō (‘sin, crime’) + *-ōną(forms denominative Weak class 2 verbs).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularfirinōfirinǭ–
2nd singularfirinōsifirinōsfirinō
3rd singularfirinōþifirinōfirinōþau
1st dualfirinōsfirinōw–
2nd dualfirinōþizfirinōþizfirinōþiz
1st pluralfirinōmazfirinōm–
2nd pluralfirinōþfirinōþfirinōþ
3rd pluralfirinōnþifirinōnfirinōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularfirinōi–
2nd singularfirinōsaifirinōsau
3rd singularfirinōþaifirinōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralfirinōnþaifirinōnþau
2nd pluralfirinōnþaifirinōnþau
3rd pluralfirinōnþaifirinōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularfirinōdǭfirinōdēdį̄
2nd singularfirinōdēzfirinōdēdīz
3rd singularfirinōdēfirinōdēdī
1st dualfirinōdēdūfirinōdēdīw
2nd dualfirinōdēdudizfirinōdēdīdiz
1st pluralfirinōdēdumfirinōdēdīm
2nd pluralfirinōdēdudfirinōdēdīd
3rd pluralfirinōdēdunfirinōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
firinōną firinōndz firinōdaz

Find a form

Descendants

  • *firinōn (Proto-West Germanic)
    • firenian (Old English)
  • *firinōn (Proto-West Germanic)
    • firinōn (Old High German)
      • virnen (Middle High German)
  • firna (Old Norse)
    • firna (Icelandic)
  • 𐍆𐌰𐌹𐍂𐌹𐌽𐍉𐌽 (fairinōn) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary