*frafaraną

Runic: ᚠᚱᚨᚠᚨᚱᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˌɸrɑ.ˈɸɑ.rɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 6

Meanings

  1. to go away
  2. to perish
  3. to destroy

Etymology

From *fra- + *faraną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularfrafarōfrafaraų–
2nd singularfrafarizifrafaraizfrafar
3rd singularfrafaridifrafaraifrafaradau
1st dualfrafarōzfrafaraiw–
2nd dualfrafaradizfrafaraidizfrafaradiz
1st pluralfrafaramazfrafaraim–
2nd pluralfrafaridfrafaraidfrafarid
3rd pluralfrafarandifrafarainfrafarandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularfrafarai–
2nd singularfrafarazaifrafaraizau
3rd singularfrafaradaifrafaraidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralfrafarandaifrafaraindau
2nd pluralfrafarandaifrafaraindau
3rd pluralfrafarandaifrafaraindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularfrafōrfrafōrį̄
2nd singularfrafōrtfrafōrīz
3rd singularfrafōrfrafōrī
1st dualfrafōrūfrafōrīw
2nd dualfrafōrudizfrafōrīdiz
1st pluralfrafōrumfrafōrīm
2nd pluralfrafōrudfrafōrīd
3rd pluralfrafōrunfrafōrīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
frafaraną frafarandz frafaranaz

Find a form

Descendants

  • forfaran (Old English)
    • forfaren (Middle English)
      • forfare (English)
  • forfara (Old Frisian)
  • *farfaran (Old Dutch)
    • vervāren (Middle Dutch)
      • vervaren (Dutch)
  • firfaran (Old High German)
    • vervarn (Middle High German)
      • verfahren (German)
  • farfaran (Old High German)
    • vervarn (Middle High German)
      • verfahren (German)
  • *forfara (Old Norse)
    • fyrirfara (Icelandic)
    • forfare (Old Danish)
  • fara (Old Norse)
    • fyrirfara (Icelandic)
    • forfare (Old Danish)
  • fyrirfara (Old Norse)
    • fyrirfara (Icelandic)
    • forfare (Old Danish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary