*frakwemaną

Runic: ᚠᚱᚨᚲᚹᛖᛗᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˌɸrɑ.ˈkʷe.mɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 4

Meanings

to come against, overcome, destroy

Etymology

From *fra- + *kwemaną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularfrakwemōfrakwemaų–
2nd singularfrakwimizifrakwemaizfrakwem
3rd singularfrakwimidifrakwemaifrakwemadau
1st dualfrakwemōzfrakwemaiw–
2nd dualfrakwemadizfrakwemaidizfrakwemadiz
1st pluralfrakwemamazfrakwemaim–
2nd pluralfrakwimidfrakwemaidfrakwimid
3rd pluralfrakwemandifrakwemainfrakwemandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularfrakwemai–
2nd singularfrakwemazaifrakwemaizau
3rd singularfrakwemadaifrakwemaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralfrakwemandaifrakwemaindau
2nd pluralfrakwemandaifrakwemaindau
3rd pluralfrakwemandaifrakwemaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularfrakwamfrakwēmį̄
2nd singularfrakwamtfrakwēmīz
3rd singularfrakwamfrakwēmī
1st dualfrakwēmūfrakwēmīw
2nd dualfrakwēmudizfrakwēmīdiz
1st pluralfrakwēmumfrakwēmīm
2nd pluralfrakwēmudfrakwēmīd
3rd pluralfrakwēmunfrakwēmīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
frakwemaną frakwemandz frakumanaz

Find a form

Descendants

  • *frakweman (Proto-West Germanic)
    • forcuman (Old English)
  • *frakweman (Proto-West Germanic)
    • *firkweman (Old High German)
      • verkomen (Middle High German)
        • verkommen (German)
  • *frakweman (Proto-West Germanic)
    • farkuman (Old Saxon)
      • vorkomen (Middle Low German)
  • 𐍆𐍂𐌰𐌵𐌹𐌼𐌰𐌽 (fraqiman) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary