*gawitāną

Runic: ᚷᚨᚹᛁᛏᚨᚾᚨ Pronunciation: /ɣɑ.ˈwi.tɑː.nɑ̃/

verb · Weak class 3

Meanings

  1. to become wise
  2. to be able

Etymology

From *ga- + *witāną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulargawitō––
2nd singulargawitaisi–gawitai
3rd singulargawitaiþi–gawitāþau
1st dualgawitōs––
2nd dualgawitāþiz–gawitāþiz
1st pluralgawitāmaz––
2nd pluralgawitaiþ–gawitaiþ
3rd pluralgawitānþi–gawitānþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singular––
2nd singulargawitāsai–
3rd singulargawitāþai–
1st dual––
2nd dual––
1st pluralgawitānþai–
2nd pluralgawitānþai–
3rd pluralgawitānþai–

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulargawitadǭgawitadēdį̄
2nd singulargawitadēzgawitadēdīz
3rd singulargawitadēgawitadēdī
1st dualgawitadēdūgawitadēdīw
2nd dualgawitadēdudizgawitadēdīdiz
1st pluralgawitadēdumgawitadēdīm
2nd pluralgawitadēdudgawitadēdīd
3rd pluralgawitadēdungawitadēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
gawitāną gawitāndz gawitadaz

Find a form

Descendants

  • *gawitēn (Proto-West Germanic)
    • giwizzēn (Old High German)
  • 𐌲𐌰𐍅𐌹𐍄𐌰𐌽 (gawitān) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary