*glīmaną
Runic: ᚷᛚᛁᛗᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈɣliː.mɑ.nɑ̃/verb · Strong class 1
Meanings
to shine
Etymology
A strong verb derived from Pre-Germanic *ǵʰleymós (‘shine’), an extension of *ǵʰley-.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | glīmō | glīmaų | – |
| 2nd singular | glīmizi | glīmaiz | glīm |
| 3rd singular | glīmidi | glīmai | glīmadau |
| 1st dual | glīmōz | glīmaiw | – |
| 2nd dual | glīmadiz | glīmaidiz | glīmadiz |
| 1st plural | glīmamaz | glīmaim | – |
| 2nd plural | glīmid | glīmaid | glīmid |
| 3rd plural | glīmandi | glīmain | glīmandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | glīmai | – |
| 2nd singular | glīmazai | glīmaizau |
| 3rd singular | glīmadai | glīmaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | glīmandai | glīmaindau |
| 2nd plural | glīmandai | glīmaindau |
| 3rd plural | glīmandai | glīmaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | glaim | glimį̄ |
| 2nd singular | glaimt | glimīz |
| 3rd singular | glaim | glimī |
| 1st dual | glimū | glimīw |
| 2nd dual | glimudiz | glimīdiz |
| 1st plural | glimum | glimīm |
| 2nd plural | glimud | glimīd |
| 3rd plural | glimun | glimīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| glīmaną | glīmandz | glimanaz |
Descendants
-
*glīman (Proto-West Germanic)
-
*glīman (Old High German)
- glīmen (Middle High German)
-
*glīman (Old High German)
-
glíma (Old Norse)
- glima (Norwegian)