*glīmaną

Runic: ᚷᛚᛁᛗᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈɣliː.mɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 1

Meanings

to shine

Etymology

A strong verb derived from Pre-Germanic *ǵʰleymós (‘shine’), an extension of *ǵʰley-.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularglīmōglīmaų–
2nd singularglīmiziglīmaizglīm
3rd singularglīmidiglīmaiglīmadau
1st dualglīmōzglīmaiw–
2nd dualglīmadizglīmaidizglīmadiz
1st pluralglīmamazglīmaim–
2nd pluralglīmidglīmaidglīmid
3rd pluralglīmandiglīmainglīmandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularglīmai–
2nd singularglīmazaiglīmaizau
3rd singularglīmadaiglīmaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralglīmandaiglīmaindau
2nd pluralglīmandaiglīmaindau
3rd pluralglīmandaiglīmaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularglaimglimį̄
2nd singularglaimtglimīz
3rd singularglaimglimī
1st dualglimūglimīw
2nd dualglimudizglimīdiz
1st pluralglimumglimīm
2nd pluralglimudglimīd
3rd pluralglimunglimīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
glīmaną glīmandz glimanaz

Find a form

Descendants

  • *glīman (Proto-West Germanic)
    • *glīman (Old High German)
      • glīmen (Middle High German)
  • glíma (Old Norse)
    • glima (Norwegian)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary