*grīsaną

Runic: ᚷᚱᛁᛊᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈɣriː.sɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 1

Meanings

  1. to shudder, to shake
  2. to be frightened, to be in awe

Etymology

Of disputed origin. Watkins suggests Proto-Indo-European *gʰer- (‘to grind, rub’), while Orel derives the term from Proto-Indo-European *gʰrey- (‘to smear, paint’) and compares Ancient Greek χρῑ́ω (khrī́ō) (khrī́ō, ‘to smear, anoint’). However, compare Sanskrit हर्षति (hárṣati) (harṣati, ‘to become on edge, nervous’), which is from *ǵʰers- (‘surprised, stiff’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulargrīsōgrīsaų–
2nd singulargrīsizigrīsaizgrīs
3rd singulargrīsidigrīsaigrīsadau
1st dualgrīsōzgrīsaiw–
2nd dualgrīsadizgrīsaidizgrīsadiz
1st pluralgrīsamazgrīsaim–
2nd pluralgrīsidgrīsaidgrīsid
3rd pluralgrīsandigrīsaingrīsandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulargrīsai–
2nd singulargrīsazaigrīsaizau
3rd singulargrīsadaigrīsaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralgrīsandaigrīsaindau
2nd pluralgrīsandaigrīsaindau
3rd pluralgrīsandaigrīsaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulargraisgrizį̄
2nd singulargraistgrizīz
3rd singulargraisgrizī
1st dualgrizūgrizīw
2nd dualgrizudizgrizīdiz
1st pluralgrizumgrizīm
2nd pluralgrizudgrizīd
3rd pluralgrizungrizīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
grīsaną grīsandz grizanaz

Find a form

Descendants

  • *grīsan (Proto-West Germanic)
    • *grīsan (Old Dutch)
      • grisen (Middle Dutch)
        • afgrijzen (Dutch)
  • *grīsan (Proto-West Germanic)
    • grīsan (Old English)
      • grisen, gryse (Middle English)
        • grise (English)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary