*gumô
Runic: ᚷᚢᛗᛟ Pronunciation: /ˈɣu.mɔː/noun · masculine · an-stem
Meanings
man
Etymology
From Proto-Indo-European *ǵʰm̥mṓ (‘human’). Cognate with Latin homō (‘human being’).
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | gumô | gumaniz |
| Acc. | gumanų | gumanunz |
| Gen. | guminiz | gumanǫ̂ |
| Dat. | gumini | gumammaz |
| Inst. | guminē | gumammiz |
| Voc. | gumô | gumaniz |
Descendants
-
*gumō (Proto-West Germanic)
- goma (Old Frisian)
- gumo, gomo (Old Saxon)
-
*gumō (Proto-West Germanic)
-
*gomo (Old Dutch)
- gome (Middle Dutch)
-
*gomo (Old Dutch)
-
*gumō (Proto-West Germanic)
-
guma (Old English)
-
gome, gom, gomme, gone, goom, goome, gume (Middle English)
- gome (English)
- gome (Scots)
-
gome, gom, gomme, gone, goom, goome, gume (Middle English)
-
guma (Old English)
-
*gumō (Proto-West Germanic)
-
gomo (Old High German)
- gome (Middle High German)
-
gomo (Old High German)
-
gumi (Old Norse)
- brudgom (Danish)
- gumi (Icelandic)
- gume (Norwegian)
- brudgum (Swedish)
- 𐌲𐌿𐌼𐌰 (guma) (Gothic)