*hantijaną

Runic: ᚺᚨᚾᛏᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈxɑn.ti.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to fit
  2. to pursue, follow

Etymology

From *hinþaną (‘to reach, attain’) + *-janą (‘causative suffix’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularhantijōhantijaų–
2nd singularhantīsihantijaishantī
3rd singularhantīþihantijaihantijaþau
1st dualhantijōshantijaiw–
2nd dualhantijaþizhantijaiþizhantijaþiz
1st pluralhantijamazhantijaim–
2nd pluralhantīþhantijaiþhantīþ
3rd pluralhantijanþihantijainhantijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhantijai–
2nd singularhantijasaihantijaisau
3rd singularhantijaþaihantijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralhantijanþaihantijainþau
2nd pluralhantijanþaihantijainþau
3rd pluralhantijanþaihantijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhantidǭhantidēdį̄
2nd singularhantidēzhantidēdīz
3rd singularhantidēhantidēdī
1st dualhantidēdūhantidēdīw
2nd dualhantidēdudizhantidēdīdiz
1st pluralhantidēdumhantidēdīm
2nd pluralhantidēdudhantidēdīd
3rd pluralhantidēdunhantidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
hantijaną hantijandz hantidaz

Find a form

Descendants

  • *hantijan (Proto-West Germanic)
    • hentan (Old English)
      • henten, hinten (Middle English)
        • hent, hint (English)
        • hent, hynt, hint (Scots)
  • henta (Old Norse)
    • henta (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary