*hinkaną
Runic: ᚺᛁᚾᚲᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈxin.kɑ.nɑ̃/verb · Strong class 3
Meanings
to limp, to hobble
Etymology
From Proto-Indo-European *keng-. Cognate with Old Irish cingid (‘to tread, step’) (< Proto-Celtic *kengeti).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | hinkō | hinkaų | – |
| 2nd singular | hinkizi | hinkaiz | hink |
| 3rd singular | hinkidi | hinkai | hinkadau |
| 1st dual | hinkōz | hinkaiw | – |
| 2nd dual | hinkadiz | hinkaidiz | hinkadiz |
| 1st plural | hinkamaz | hinkaim | – |
| 2nd plural | hinkid | hinkaid | hinkid |
| 3rd plural | hinkandi | hinkain | hinkandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hinkai | – |
| 2nd singular | hinkazai | hinkaizau |
| 3rd singular | hinkadai | hinkaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | hinkandai | hinkaindau |
| 2nd plural | hinkandai | hinkaindau |
| 3rd plural | hinkandai | hinkaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hank | hunkį̄ |
| 2nd singular | hanht | hunkīz |
| 3rd singular | hank | hunkī |
| 1st dual | hunkū | hunkīw |
| 2nd dual | hunkudiz | hunkīdiz |
| 1st plural | hunkum | hunkīm |
| 2nd plural | hunkud | hunkīd |
| 3rd plural | hunkun | hunkīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| hinkaną | hinkandz | hunkanaz |
Descendants
-
*hinkan (Proto-West Germanic)
- hincian (Old English)
-
*hinkan (Proto-West Germanic)
-
*hinkan (Old Dutch)
-
hinken (Middle Dutch)
-
hinken (Dutch)
- hink (Afrikaans)
-
hinken (Dutch)
-
hinken (Middle Dutch)
-
*hinkan (Old Dutch)
-
*hinkan (Proto-West Germanic)
-
hinkan (Old High German)
-
hinken (Middle High German)
- hinken (German)
- הינקען (hinken) (Yiddish)
-
hinken (Middle High German)
-
hinkan (Old High German)