*hittijaną

Runic: ᚺᛁᛏᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈxit.ti.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

To encounter; meet with; make contact; hit

Etymology

From Proto-Indo-European *kh₂id-néh₂-ti, from *kh₂eyd- (‘to fall upon; encounter; hit; cut; hew’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularhittijōhittijaų–
2nd singularhittīsihittijaishittī
3rd singularhittīþihittijaihittijaþau
1st dualhittijōshittijaiw–
2nd dualhittijaþizhittijaiþizhittijaþiz
1st pluralhittijamazhittijaim–
2nd pluralhittīþhittijaiþhittīþ
3rd pluralhittijanþihittijainhittijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhittijai–
2nd singularhittijasaihittijaisau
3rd singularhittijaþaihittijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralhittijanþaihittijainþau
2nd pluralhittijanþaihittijainþau
3rd pluralhittijanþaihittijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhittidǭhittidēdį̄
2nd singularhittidēzhittidēdīz
3rd singularhittidēhittidēdī
1st dualhittidēdūhittidēdīw
2nd dualhittidēdudizhittidēdīdiz
1st pluralhittidēdumhittidēdīm
2nd pluralhittidēdudhittidēdīd
3rd pluralhittidēdunhittidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
hittijaną hittijandz hittidaz

Find a form

Descendants

  • *hittijan (Proto-West Germanic)
    • *hitten (Old Dutch)
      • hitten (Middle Dutch)
  • *hittijan (Proto-West Germanic)
    • hittan (Old English)
      • hitten (Middle English)
        • hit (English)
        • hit (Scots)
  • hitta (Old Norse)
    • hitte (Danish)
    • hitta (Faroese)
    • hitta (Icelandic)
    • hitte (Norwegian Bokmål)
    • hitta (Norwegian Nynorsk)
    • hitta (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary