*hlammōną
Runic: ᚺᛚᚨᛗᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈxlɑm.mɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
to sound, to rumble, to roar
Etymology
An iterative formation to Proto-Indo-European *kelh₁- (‘to sound’), closely related to the strong verb *hlimmaną.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | hlammō | hlammǭ | – |
| 2nd singular | hlammōsi | hlammōs | hlammō |
| 3rd singular | hlammōþi | hlammō | hlammōþau |
| 1st dual | hlammōs | hlammōw | – |
| 2nd dual | hlammōþiz | hlammōþiz | hlammōþiz |
| 1st plural | hlammōmaz | hlammōm | – |
| 2nd plural | hlammōþ | hlammōþ | hlammōþ |
| 3rd plural | hlammōnþi | hlammōn | hlammōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hlammōi | – |
| 2nd singular | hlammōsai | hlammōsau |
| 3rd singular | hlammōþai | hlammōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | hlammōnþai | hlammōnþau |
| 2nd plural | hlammōnþai | hlammōnþau |
| 3rd plural | hlammōnþai | hlammōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hlammōdǭ | hlammōdēdį̄ |
| 2nd singular | hlammōdēz | hlammōdēdīz |
| 3rd singular | hlammōdē | hlammōdēdī |
| 1st dual | hlammōdēdū | hlammōdēdīw |
| 2nd dual | hlammōdēdudiz | hlammōdēdīdiz |
| 1st plural | hlammōdēdum | hlammōdēdīm |
| 2nd plural | hlammōdēdud | hlammōdēdīd |
| 3rd plural | hlammōdēdun | hlammōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| hlammōną | hlammōndz | hlammōdaz |
Descendants
-
*hlamōn (Proto-West Germanic)
- lamōn, hlamōn (Old High German)
- hlamōn (Old Saxon)
-
hlamma (Old Norse)
- hlamma (Icelandic)