*hnaitijaną
Runic: ᚺᚾᚨᛁᛏᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈxnɑi̯.ti.jɑ.nɑ̃/verb · Weak class 1
Meanings
- to hit, to poke, to strike
- to insult
Etymology
From *hnītaną (‘to push, knock’) + *-janą.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | hnaitijō | hnaitijaų | – |
| 2nd singular | hnaitīsi | hnaitijais | hnaitī |
| 3rd singular | hnaitīþi | hnaitijai | hnaitijaþau |
| 1st dual | hnaitijōs | hnaitijaiw | – |
| 2nd dual | hnaitijaþiz | hnaitijaiþiz | hnaitijaþiz |
| 1st plural | hnaitijamaz | hnaitijaim | – |
| 2nd plural | hnaitīþ | hnaitijaiþ | hnaitīþ |
| 3rd plural | hnaitijanþi | hnaitijain | hnaitijanþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hnaitijai | – |
| 2nd singular | hnaitijasai | hnaitijaisau |
| 3rd singular | hnaitijaþai | hnaitijaiþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | hnaitijanþai | hnaitijainþau |
| 2nd plural | hnaitijanþai | hnaitijainþau |
| 3rd plural | hnaitijanþai | hnaitijainþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hnaitidǭ | hnaitidēdį̄ |
| 2nd singular | hnaitidēz | hnaitidēdīz |
| 3rd singular | hnaitidē | hnaitidēdī |
| 1st dual | hnaitidēdū | hnaitidēdīw |
| 2nd dual | hnaitidēdudiz | hnaitidēdīdiz |
| 1st plural | hnaitidēdum | hnaitidēdīm |
| 2nd plural | hnaitidēdud | hnaitidēdīd |
| 3rd plural | hnaitidēdun | hnaitidēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| hnaitijaną | hnaitijandz | hnaitidaz |
Descendants
-
*hnaitijan (Proto-West Germanic)
-
neizen (Old High German)
- neizen (Middle High German)
-
neizen (Old High German)
-
*hnaitijan (Proto-West Germanic)
-
*hnētian (Old Saxon)
- nêten (Middle Low German)
-
*hnētian (Old Saxon)
- hneita (Old Norse)