*hnaitijaną

Runic: ᚺᚾᚨᛁᛏᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈxnɑi̯.ti.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to hit, to poke, to strike
  2. to insult

Etymology

From *hnītaną (‘to push, knock’) + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularhnaitijōhnaitijaų–
2nd singularhnaitīsihnaitijaishnaitī
3rd singularhnaitīþihnaitijaihnaitijaþau
1st dualhnaitijōshnaitijaiw–
2nd dualhnaitijaþizhnaitijaiþizhnaitijaþiz
1st pluralhnaitijamazhnaitijaim–
2nd pluralhnaitīþhnaitijaiþhnaitīþ
3rd pluralhnaitijanþihnaitijainhnaitijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhnaitijai–
2nd singularhnaitijasaihnaitijaisau
3rd singularhnaitijaþaihnaitijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralhnaitijanþaihnaitijainþau
2nd pluralhnaitijanþaihnaitijainþau
3rd pluralhnaitijanþaihnaitijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhnaitidǭhnaitidēdį̄
2nd singularhnaitidēzhnaitidēdīz
3rd singularhnaitidēhnaitidēdī
1st dualhnaitidēdūhnaitidēdīw
2nd dualhnaitidēdudizhnaitidēdīdiz
1st pluralhnaitidēdumhnaitidēdīm
2nd pluralhnaitidēdudhnaitidēdīd
3rd pluralhnaitidēdunhnaitidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
hnaitijaną hnaitijandz hnaitidaz

Find a form

Descendants

  • *hnaitijan (Proto-West Germanic)
    • neizen (Old High German)
      • neizen (Middle High German)
  • *hnaitijan (Proto-West Germanic)
    • *hnētian (Old Saxon)
      • nêten (Middle Low German)
  • hneita (Old Norse)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary