*hriþōną

Runic: ᚺᚱᛁᚦᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈxri.θɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

  1. to tremble
  2. to shiver
  3. to have a fever

Etymology

From *hriþiz (‘shivers, fever’) + *-ōną. Compare also West Germanic *hrīþēn - *hrīþōn, which displays the full ablaut grade.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularhriþōhriþǭ–
2nd singularhriþōsihriþōshriþō
3rd singularhriþōþihriþōhriþōþau
1st dualhriþōshriþōw–
2nd dualhriþōþizhriþōþizhriþōþiz
1st pluralhriþōmazhriþōm–
2nd pluralhriþōþhriþōþhriþōþ
3rd pluralhriþōnþihriþōnhriþōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhriþōi–
2nd singularhriþōsaihriþōsau
3rd singularhriþōþaihriþōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralhriþōnþaihriþōnþau
2nd pluralhriþōnþaihriþōnþau
3rd pluralhriþōnþaihriþōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhriþōdǭhriþōdēdį̄
2nd singularhriþōdēzhriþōdēdīz
3rd singularhriþōdēhriþōdēdī
1st dualhriþōdēdūhriþōdēdīw
2nd dualhriþōdēdudizhriþōdēdīdiz
1st pluralhriþōdēdumhriþōdēdīm
2nd pluralhriþōdēdudhriþōdēdīd
3rd pluralhriþōdēdunhriþōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
hriþōną hriþōndz hriþōdaz

Find a form

Descendants

  • *hriþōn (Proto-West Germanic)
    • hriþian (Old English)
  • riða (Old Norse)
    • riða (Faroese)
    • riða (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary