*idiwītijaną
Runic: ᛁᛞᛁᚹᛁᛏᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˌi.di.ˈwiː.ti.jɑ.nɑ̃/verb · Weak class 1
Meanings
to revile, insult, mock
Etymology
From *idiwītą (‘shame, disgrace, insult’) + *-janą.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | idiwītijō | idiwītijaų | – |
| 2nd singular | idiwītīsi | idiwītijais | idiwītī |
| 3rd singular | idiwītīþi | idiwītijai | idiwītijaþau |
| 1st dual | idiwītijōs | idiwītijaiw | – |
| 2nd dual | idiwītijaþiz | idiwītijaiþiz | idiwītijaþiz |
| 1st plural | idiwītijamaz | idiwītijaim | – |
| 2nd plural | idiwītīþ | idiwītijaiþ | idiwītīþ |
| 3rd plural | idiwītijanþi | idiwītijain | idiwītijanþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | idiwītijai | – |
| 2nd singular | idiwītijasai | idiwītijaisau |
| 3rd singular | idiwītijaþai | idiwītijaiþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | idiwītijanþai | idiwītijainþau |
| 2nd plural | idiwītijanþai | idiwītijainþau |
| 3rd plural | idiwītijanþai | idiwītijainþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | idiwītidǭ | idiwītidēdį̄ |
| 2nd singular | idiwītidēz | idiwītidēdīz |
| 3rd singular | idiwītidē | idiwītidēdī |
| 1st dual | idiwītidēdū | idiwītidēdīw |
| 2nd dual | idiwītidēdudiz | idiwītidēdīdiz |
| 1st plural | idiwītidēdum | idiwītidēdīm |
| 2nd plural | idiwītidēdud | idiwītidēdīd |
| 3rd plural | idiwītidēdun | idiwītidēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| idiwītijaną | idiwītijandz | idiwītidaz |
Descendants
-
*idiwītijan (Proto-West Germanic)
- edwītan (Old English)
-
*idiwītijan (Proto-West Germanic)
-
itawīzen (Old High German)
- itewīzen, itwīzen (Middle High German)
-
itawīzen (Old High German)
- 𐌹𐌳𐍅𐌴𐌹𐍄𐌾𐌰𐌽 (idweitjan) (Gothic)