*idiwītijaną

Runic: ᛁᛞᛁᚹᛁᛏᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˌi.di.ˈwiː.ti.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to revile, insult, mock

Etymology

From *idiwītą (‘shame, disgrace, insult’) + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularidiwītijōidiwītijaų–
2nd singularidiwītīsiidiwītijaisidiwītī
3rd singularidiwītīþiidiwītijaiidiwītijaþau
1st dualidiwītijōsidiwītijaiw–
2nd dualidiwītijaþizidiwītijaiþizidiwītijaþiz
1st pluralidiwītijamazidiwītijaim–
2nd pluralidiwītīþidiwītijaiþidiwītīþ
3rd pluralidiwītijanþiidiwītijainidiwītijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularidiwītijai–
2nd singularidiwītijasaiidiwītijaisau
3rd singularidiwītijaþaiidiwītijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralidiwītijanþaiidiwītijainþau
2nd pluralidiwītijanþaiidiwītijainþau
3rd pluralidiwītijanþaiidiwītijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularidiwītidǭidiwītidēdį̄
2nd singularidiwītidēzidiwītidēdīz
3rd singularidiwītidēidiwītidēdī
1st dualidiwītidēdūidiwītidēdīw
2nd dualidiwītidēdudizidiwītidēdīdiz
1st pluralidiwītidēdumidiwītidēdīm
2nd pluralidiwītidēdudidiwītidēdīd
3rd pluralidiwītidēdunidiwītidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
idiwītijaną idiwītijandz idiwītidaz

Find a form

Descendants

  • *idiwītijan (Proto-West Germanic)
    • edwītan (Old English)
  • *idiwītijan (Proto-West Germanic)
    • itawīzen (Old High German)
      • itewīzen, itwīzen (Middle High German)
  • 𐌹𐌳𐍅𐌴𐌹𐍄𐌾𐌰𐌽 (idweitjan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary