*jeukāną

Runic: ᛃᛖᚢᚲᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈjeu̯.kɑː.nɑ̃/

verb · Weak class 3

Meanings

to fight, conquer, overcome

Etymology

Likely from *yewǵ- (‘to excite’). Possibly related to Proto-West Germanic *jukkjan. Middle High German jouchen (‘to chase’) is likely related but seems to show a different ablaut grade.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularjeukō––
2nd singularjeukaisi–jeukai
3rd singularjeukaiþi–jeukāþau
1st dualjeukōs––
2nd dualjeukāþiz–jeukāþiz
1st pluraljeukāmaz––
2nd pluraljeukaiþ–jeukaiþ
3rd pluraljeukānþi–jeukānþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singular––
2nd singularjeukāsai–
3rd singularjeukāþai–
1st dual––
2nd dual––
1st pluraljeukānþai–
2nd pluraljeukānþai–
3rd pluraljeukānþai–

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularjeukadǭjeukadēdį̄
2nd singularjeukadēzjeukadēdīz
3rd singularjeukadējeukadēdī
1st dualjeukadēdūjeukadēdīw
2nd dualjeukadēdudizjeukadēdīdiz
1st pluraljeukadēdumjeukadēdīm
2nd pluraljeukadēdudjeukadēdīd
3rd pluraljeukadēdunjeukadēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
jeukāną jeukāndz jeukadaz

Find a form

Descendants

  • *jeukr (Proto-West Germanic)
    • ġēocor (Old English)
  • 𐌾𐌹𐌿𐌺𐌰𐌽 (jiukan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary