*kanjaną
Runic: ᚲᚨᚾᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈkɑn.jɑ.nɑ̃/verb · Weak class 1
Meanings
to beget, bring forth
Etymology
From Proto-Indo-European *ǵonh₁éyeti, causative formation to the root *ǵenh₁- (‘to produce, to beget, to give birth’). Cognate with Sanskrit जनयति (janayati) (janayati, ‘to beget, produce’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | kanjō | kanjaų | – |
| 2nd singular | kanisi | kanjais | kani |
| 3rd singular | kaniþi | kanjai | kanjaþau |
| 1st dual | kanjōs | kanjaiw | – |
| 2nd dual | kanjaþiz | kanjaiþiz | kanjaþiz |
| 1st plural | kanjamaz | kanjaim | – |
| 2nd plural | kaniþ | kanjaiþ | kaniþ |
| 3rd plural | kanjanþi | kanjain | kanjanþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | kanjai | – |
| 2nd singular | kanjasai | kanjaisau |
| 3rd singular | kanjaþai | kanjaiþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | kanjanþai | kanjainþau |
| 2nd plural | kanjanþai | kanjainþau |
| 3rd plural | kanjanþai | kanjainþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | kanidǭ | kanidēdį̄ |
| 2nd singular | kanidēz | kanidēdīz |
| 3rd singular | kanidē | kanidēdī |
| 1st dual | kanidēdū | kanidēdīw |
| 2nd dual | kanidēdudiz | kanidēdīdiz |
| 1st plural | kanidēdum | kanidēdīm |
| 2nd plural | kanidēdud | kanidēdīd |
| 3rd plural | kanidēdun | kanidēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| kanjaną | kanjandz | kanidaz |
Descendants
-
*kannjan (Proto-West Germanic)
- *kennen (Old Dutch)
- kennian (Old Saxon)
-
*kannjan (Proto-West Germanic)
-
cænnan, cennan, cynnan (Old English)
- kennen (Middle English)
- oncennan (Old English)
- kenna (Old Norse)
-
cænnan, cennan, cynnan (Old English)