*karō¹
Runic: ᚲᚨᚱᛟ Pronunciation: /ˈkɑ.rɔː/noun · feminine · ō-stem
Meanings
- complaint, lament, grievance, moan
- worry, sorrow
- care, concern
Etymology
From Pre-Germanic *ǵh̥₂reh₂ or *ǵeh₂réh₂, *ǵoh₂réh₂ with pretonic shortening, according to Kroonen, from Proto-Indo-European *ǵeh₂r- (‘voice, exclamation’). Cognate with Latin garriō (‘to prate, chatter’), Ancient Greek γῆρυς (gêrus) (gêrus, ‘voice, call, sound’).
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | karō | karôz |
| Acc. | karǭ | karōz |
| Gen. | karōz | karǫ̂ |
| Dat. | karōi | karōmaz |
| Inst. | karō | karōmiz |
| Voc. | karō | karôz |
Descendants
-
*karu (Proto-West Germanic)
- kara (Old Frisian)
- kara (Old Saxon)
-
*karu (Proto-West Germanic)
-
*cara (Old Dutch)
-
cāre (Middle Dutch)
- kaar (Dutch)
-
cāre (Middle Dutch)
-
*cara (Old Dutch)
-
*karu (Proto-West Germanic)
-
caru, ċearu (Old English)
-
care (Middle English)
- care (English)
- care, cair (Scots)
-
care (Middle English)
-
caru, ċearu (Old English)
-
*karu (Proto-West Germanic)
-
chara, kara (Old High German)
-
kar (Middle High German)
- kartag (Cimbrian)
-
kar (Middle High German)
-
chara, kara (Old High German)
-
*karu (Proto-West Germanic)
-
chara, kara (Old High German)
-
kar (Middle High German)
-
karvrītac (Middle High German)
- Kalbraitag (Cimbrian)
- Karfreitag (German)
- Karfreideg (Luxembourgish)
-
karvrītac (Middle High German)
-
kar (Middle High German)
-
chara, kara (Old High German)
-
kǫr (Old Norse)
- kör (Icelandic)
- kor (Norwegian)
- 𐌺𐌰𐍂𐌰 (kara) (Gothic)