*kebą
Runic: ᚲᛖᛒᚨ Pronunciation: /ˈke.βɑ̃/noun · neuter · a-stem
Meanings
cheek, jaw
Etymology
Apparently from the same Proto-Indo-European root, *ǵep- (‘to chew, eat’), as *kebrą and *kaflaz of roughly the same meaning.
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | kebą | kebō |
| Acc. | kebą | kebō |
| Gen. | kebas, kibis | kebǫ̂ |
| Dat. | kebai | kebamaz |
| Inst. | kebō | kebamiz |
| Voc. | kebą | kebō |
Descendants
-
kevan (Old Saxon)
-
keben, keve (Middle Low German)
- Keve, Keben (Low German)
-
keben, keve (Middle Low German)
- kæbe (Danish)
- kjeve (Norwegian)