*klaimijaną

Runic: ᚲᛚᚨᛁᛗᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈklɑi̯.mi.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to smear with clay, mortar

Etymology

From *klaimaz (‘clay’) + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularklaimijōklaimijaų–
2nd singularklaimīsiklaimijaisklaimī
3rd singularklaimīþiklaimijaiklaimijaþau
1st dualklaimijōsklaimijaiw–
2nd dualklaimijaþizklaimijaiþizklaimijaþiz
1st pluralklaimijamazklaimijaim–
2nd pluralklaimīþklaimijaiþklaimīþ
3rd pluralklaimijanþiklaimijainklaimijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularklaimijai–
2nd singularklaimijasaiklaimijaisau
3rd singularklaimijaþaiklaimijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralklaimijanþaiklaimijainþau
2nd pluralklaimijanþaiklaimijainþau
3rd pluralklaimijanþaiklaimijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularklaimidǭklaimidēdį̄
2nd singularklaimidēzklaimidēdīz
3rd singularklaimidēklaimidēdī
1st dualklaimidēdūklaimidēdīw
2nd dualklaimidēdudizklaimidēdīdiz
1st pluralklaimidēdumklaimidēdīm
2nd pluralklaimidēdudklaimidēdīd
3rd pluralklaimidēdunklaimidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
klaimijaną klaimijandz klaimidaz

Find a form

Descendants

  • *klaimijan (Proto-West Germanic)
    • *clēmen (Old Dutch)
      • clêmen (Middle Dutch)
  • *klaimijan (Proto-West Germanic)
    • clǣman (Old English)
      • clemen (Middle English)
        • cleam (English)
  • *klaimijan (Proto-West Germanic)
    • *klēmian (Old Saxon)
      • klêmen (Middle Low German)
  • kleima (Old Norse)
    • kliema (Elfdalian)
    • kleima (Faroese)
    • kleima (Icelandic)
    • gleimen, gleymen, glaymen (Middle English)
    • kleime (Norwegian Bokmål)
    • kleima (Norwegian Nynorsk)
  • kleima (Old Norse)
    • kleima (Old Swedish)
      • klema (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary