*klakōną

Runic: ᚲᛚᚨᚲᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈklɑ.kɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

  1. to clap, clack
  2. to chirp, tweet, twitter

Etymology

From Proto-Indo-European *glag- (‘to make a noise, chatter, chirp’), from Proto-Indo-European *gal- (‘to roop, scream, shout’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularklakōklakǭ–
2nd singularklakōsiklakōsklakō
3rd singularklakōþiklakōklakōþau
1st dualklakōsklakōw–
2nd dualklakōþizklakōþizklakōþiz
1st pluralklakōmazklakōm–
2nd pluralklakōþklakōþklakōþ
3rd pluralklakōnþiklakōnklakōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularklakōi–
2nd singularklakōsaiklakōsau
3rd singularklakōþaiklakōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralklakōnþaiklakōnþau
2nd pluralklakōnþaiklakōnþau
3rd pluralklakōnþaiklakōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularklakōdǭklakōdēdį̄
2nd singularklakōdēzklakōdēdīz
3rd singularklakōdēklakōdēdī
1st dualklakōdēdūklakōdēdīw
2nd dualklakōdēdudizklakōdēdīdiz
1st pluralklakōdēdumklakōdēdīm
2nd pluralklakōdēdudklakōdēdīd
3rd pluralklakōdēdunklakōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
klakōną klakōndz klakōdaz

Find a form

Descendants

  • *clacian (Old English)
    • claken, clakken, clacken (Middle English)
      • clack (English)
      • clake, claik (Scots)
  • *klakōn (Old Saxon)
    • klacken (Middle Low German)
      • klakken (Low German)
  • *klakon (Old Dutch)
    • klacken (Middle Dutch)
      • klakken (Dutch)
  • *klakon (Old Dutch)
    • klacken (Middle Dutch)
      • clacquer, claquer (Old French)
        • claquer (Middle French)
          • claquer (French)
  • klahhazzen (Old High German)
  • klahhezzen (Old High German)
  • klachazzen (Old High German)
  • klachezzen (Old High German)
  • klaka (Old Norse)
    • klaka (Icelandic)
    • klakka (Norwegian)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary