*klibrōną

Runic: ᚲᛚᛁᛒᚱᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈkli.βrɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

  1. to climb, to clamber
  2. to scratch, to claw

Etymology

From *klibāną (‘to cling’) + *-rōną (frequentative suffix).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularklibrōklibrǭ–
2nd singularklibrōsiklibrōsklibrō
3rd singularklibrōþiklibrōklibrōþau
1st dualklibrōsklibrōw–
2nd dualklibrōþizklibrōþizklibrōþiz
1st pluralklibrōmazklibrōm–
2nd pluralklibrōþklibrōþklibrōþ
3rd pluralklibrōnþiklibrōnklibrōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularklibrōi–
2nd singularklibrōsaiklibrōsau
3rd singularklibrōþaiklibrōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralklibrōnþaiklibrōnþau
2nd pluralklibrōnþaiklibrōnþau
3rd pluralklibrōnþaiklibrōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularklibrōdǭklibrōdēdį̄
2nd singularklibrōdēzklibrōdēdīz
3rd singularklibrōdēklibrōdēdī
1st dualklibrōdēdūklibrōdēdīw
2nd dualklibrōdēdudizklibrōdēdīdiz
1st pluralklibrōdēdumklibrōdēdīm
2nd pluralklibrōdēdudklibrōdēdīd
3rd pluralklibrōdēdunklibrōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
klibrōną klibrōndz klibrōdaz

Find a form

Descendants

  • *klibrōn (Proto-West Germanic)
    • clifrian (Old English)
  • *klibrōn (Proto-West Germanic)
    • *klebarōn (Old High German)
      • kleberen (Middle High German)
  • klifra (Old Norse)
    • klifra (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary