*klinaną
Runic: ᚲᛚᛁᚾᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈkli.nɑ.nɑ̃/verb · Strong class 1
Meanings
- to stick, glue
- to smear, paste
Etymology
From Proto-Indo-European *gleh₁y- (‘to smear, glue’). Cognate with Proto-Celtic *glināti (‘to glue’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | klinō | klinaų | – |
| 2nd singular | klinizi | klinaiz | klin |
| 3rd singular | klinidi | klinai | klinadau |
| 1st dual | klinōz | klinaiw | – |
| 2nd dual | klinadiz | klinaidiz | klinadiz |
| 1st plural | klinamaz | klinaim | – |
| 2nd plural | klinid | klinaid | klinid |
| 3rd plural | klinandi | klinain | klinandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | klinai | – |
| 2nd singular | klinazai | klinaizau |
| 3rd singular | klinadai | klinaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | klinandai | klinaindau |
| 2nd plural | klinandai | klinaindau |
| 3rd plural | klinandai | klinaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | klain | klinį̄ |
| 2nd singular | klaint | klinīz |
| 3rd singular | klain | klinī |
| 1st dual | klinū | klinīw |
| 2nd dual | klinudiz | klinīdiz |
| 1st plural | klinum | klinīm |
| 2nd plural | klinud | klinīd |
| 3rd plural | klinun | klinīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| klinaną | klinandz | klinanaz |
Descendants
-
*klenan (Proto-West Germanic)
-
klenan (Old High German)
- klenen (Middle High German)
-
klenan (Old High German)
-
*klenan (Proto-West Germanic)
-
*klenan (Old Saxon)
- biklenan (Old Saxon)
-
*klenan (Old Saxon)
-
klina (Old Norse)
- klína (Faroese)
- klína (Icelandic)
- kline (Norwegian Bokmål)
- klina, kline (Norwegian Nynorsk)