*klinaną

Runic: ᚲᛚᛁᚾᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈkli.nɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 1

Meanings

  1. to stick, glue
  2. to smear, paste

Etymology

From Proto-Indo-European *gleh₁y- (‘to smear, glue’). Cognate with Proto-Celtic *glināti (‘to glue’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularklinōklinaų–
2nd singularkliniziklinaizklin
3rd singularklinidiklinaiklinadau
1st dualklinōzklinaiw–
2nd dualklinadizklinaidizklinadiz
1st pluralklinamazklinaim–
2nd pluralklinidklinaidklinid
3rd pluralklinandiklinainklinandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularklinai–
2nd singularklinazaiklinaizau
3rd singularklinadaiklinaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralklinandaiklinaindau
2nd pluralklinandaiklinaindau
3rd pluralklinandaiklinaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularklainklinį̄
2nd singularklaintklinīz
3rd singularklainklinī
1st dualklinūklinīw
2nd dualklinudizklinīdiz
1st pluralklinumklinīm
2nd pluralklinudklinīd
3rd pluralklinunklinīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
klinaną klinandz klinanaz

Find a form

Descendants

  • *klenan (Proto-West Germanic)
    • klenan (Old High German)
      • klenen (Middle High German)
  • *klenan (Proto-West Germanic)
    • *klenan (Old Saxon)
      • biklenan (Old Saxon)
  • klina (Old Norse)
    • klína (Faroese)
    • klína (Icelandic)
    • kline (Norwegian Bokmål)
    • klina, kline (Norwegian Nynorsk)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary