*knikkōną

Runic: ᚲᚾᛁᚲᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈknik.kɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to snap, fold

Etymology

From a morphologically obscure formation related to *knewą (‘knee’) + *-lōną (‘frequentative verbal suffix’), perhaps reinforced by sound-symbolism.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularknikkōknikkǭ–
2nd singularknikkōsiknikkōsknikkō
3rd singularknikkōþiknikkōknikkōþau
1st dualknikkōsknikkōw–
2nd dualknikkōþizknikkōþizknikkōþiz
1st pluralknikkōmazknikkōm–
2nd pluralknikkōþknikkōþknikkōþ
3rd pluralknikkōnþiknikkōnknikkōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularknikkōi–
2nd singularknikkōsaiknikkōsau
3rd singularknikkōþaiknikkōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralknikkōnþaiknikkōnþau
2nd pluralknikkōnþaiknikkōnþau
3rd pluralknikkōnþaiknikkōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularknikkōdǭknikkōdēdį̄
2nd singularknikkōdēzknikkōdēdīz
3rd singularknikkōdēknikkōdēdī
1st dualknikkōdēdūknikkōdēdīw
2nd dualknikkōdēdudizknikkōdēdīdiz
1st pluralknikkōdēdumknikkōdēdīm
2nd pluralknikkōdēdudknikkōdēdīd
3rd pluralknikkōdēdunknikkōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
knikkōną knikkōndz knikkōdaz

Find a form

Descendants

  • ? (Proto-West Germanic)
    • ? (Old Dutch)
      • cnicken (Middle Dutch)
        • knikken (Dutch)
          • knik (Afrikaans)
  • ? (Proto-West Germanic)
    • ? (Old High German)
      • ? (Middle High German)
        • knicken (German)
  • ? (Old Norse)
    • knikka (Norwegian)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary