*knuttōną

Runic: ᚲᚾᚢᛏᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈknut.tɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to press, knead, squeeze

Etymology

From Pre-Germanic *gn̥tnéh₂-, a zero-grade iterative to *knudaną (‘to knead’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularknuttōknuttǭ–
2nd singularknuttōsiknuttōsknuttō
3rd singularknuttōþiknuttōknuttōþau
1st dualknuttōsknuttōw–
2nd dualknuttōþizknuttōþizknuttōþiz
1st pluralknuttōmazknuttōm–
2nd pluralknuttōþknuttōþknuttōþ
3rd pluralknuttōnþiknuttōnknuttōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularknuttōi–
2nd singularknuttōsaiknuttōsau
3rd singularknuttōþaiknuttōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralknuttōnþaiknuttōnþau
2nd pluralknuttōnþaiknuttōnþau
3rd pluralknuttōnþaiknuttōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularknuttōdǭknuttōdēdį̄
2nd singularknuttōdēzknuttōdēdīz
3rd singularknuttōdēknuttōdēdī
1st dualknuttōdēdūknuttōdēdīw
2nd dualknuttōdēdudizknuttōdēdīdiz
1st pluralknuttōdēdumknuttōdēdīm
2nd pluralknuttōdēdudknuttōdēdīd
3rd pluralknuttōdēdunknuttōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
knuttōną knuttōndz knuttōdaz

Find a form

Descendants

  • knotzen (German)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary