*kwankijaną

Runic: ᚲᚹᚨᚾᚲᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈkʷɑŋ.ki.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to cause to go out, extinguish

Etymology

From *kwinkaną + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularkwankijōkwankijaų–
2nd singularkwankīsikwankijaiskwankī
3rd singularkwankīþikwankijaikwankijaþau
1st dualkwankijōskwankijaiw–
2nd dualkwankijaþizkwankijaiþizkwankijaþiz
1st pluralkwankijamazkwankijaim–
2nd pluralkwankīþkwankijaiþkwankīþ
3rd pluralkwankijanþikwankijainkwankijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularkwankijai–
2nd singularkwankijasaikwankijaisau
3rd singularkwankijaþaikwankijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralkwankijanþaikwankijainþau
2nd pluralkwankijanþaikwankijainþau
3rd pluralkwankijanþaikwankijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularkwankidǭkwankidēdį̄
2nd singularkwankidēzkwankidēdīz
3rd singularkwankidēkwankidēdī
1st dualkwankidēdūkwankidēdīw
2nd dualkwankidēdudizkwankidēdīdiz
1st pluralkwankidēdumkwankidēdīm
2nd pluralkwankidēdudkwankidēdīd
3rd pluralkwankidēdunkwankidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
kwankijaną kwankijandz kwankidaz

Find a form

Descendants

  • *kwankijan (Proto-West Germanic)
    • *cwenċan (Old English)
      • ācwenċan (Old English)
  • *kwankijan (Proto-West Germanic)
    • *cwenċan (Old English)
      • quenchen (Middle English)
        • quench (English)
        • quench (Scots)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary