*kūlǭ

Runic: ᚲᚢᛚᛟ Pronunciation: /ˈkuː.lɔ̃ː/

noun · feminine · ōn-stem

Meanings

  1. bump
  2. hole

Etymology

From Proto-Indo-European *gewlo-, from the root *gew-, *gēw- (‘to bend, curve, arch, buckle’) + *-los . Doublet of *keulaz, *keluz, and *kūliz.

Declension

CaseSingularPlural
Nom.kūlǭkūlōniz
Acc.kūlōnųkūlōnunz
Gen.kūlōnizkūlōnǫ̂
Dat.kūlōnikūlōmaz
Inst.kūlōnēkūlōmiz
Voc.kūlǭkūlōniz

Find a form

Descendants

  • *kūlā (Proto-West Germanic)
    • *kūla, cūla (Old Dutch)
      • cule, cuul, cuyl (Middle Dutch)
        • kuil (Dutch)
          • kuil (Afrikaans)
  • *kūlā (Proto-West Germanic)
    • *kūla (Old High German)
      • kūle (Middle High German)
        • Kaule (German)
        • Kaul (Luxembourgish)
  • *kūlā (Proto-West Germanic)
    • *kūla (Old Saxon)
      • kûle (Middle Low German)
        • kule (Danish)
        • Kuhle (German)
        • Kuhle, Kuhl (German Low German)
        • kula (Swedish)
  • kúla (Old Norse)
    • kule (Danish)
    • kúla (Faroese)
    • kúla (Icelandic)
  • kúla (Old Norse)
    • kūla (Old Swedish)
      • kula (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary