*laibijaną

Runic: ᛚᚨᛁᛒᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈlɑi̯.βi.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to leave behind, to leave remaining

Etymology

From *lībaną + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularlaibijōlaibijaų–
2nd singularlaibīsilaibijaislaibī
3rd singularlaibīþilaibijailaibijaþau
1st duallaibijōslaibijaiw–
2nd duallaibijaþizlaibijaiþizlaibijaþiz
1st plurallaibijamazlaibijaim–
2nd plurallaibīþlaibijaiþlaibīþ
3rd plurallaibijanþilaibijainlaibijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularlaibijai–
2nd singularlaibijasailaibijaisau
3rd singularlaibijaþailaibijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st plurallaibijanþailaibijainþau
2nd plurallaibijanþailaibijainþau
3rd plurallaibijanþailaibijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularlaibidǭlaibidēdį̄
2nd singularlaibidēzlaibidēdīz
3rd singularlaibidēlaibidēdī
1st duallaibidēdūlaibidēdīw
2nd duallaibidēdudizlaibidēdīdiz
1st plurallaibidēdumlaibidēdīm
2nd plurallaibidēdudlaibidēdīd
3rd plurallaibidēdunlaibidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
laibijaną laibijandz laibidaz

Find a form

Descendants

  • *laibijan (Proto-West Germanic)
    • lēva (Old Frisian)
  • *laibijan (Proto-West Germanic)
    • lǣfan (Old English)
      • leven, leaven, lefven (Middle English)
        • leave (English)
        • leve, leif (Scots)
        • laave, lea, lee (Yola)
  • *laibijan (Proto-West Germanic)
    • leiben (Old High German)
      • leiben (Middle High German)
  • *laibijan (Proto-West Germanic)
    • lēvian (Old Saxon)
      • lêven (Middle Low German)
  • leifa (Old Norse)
    • leiva (Faroese)
    • leifa (Icelandic)
    • leiva (Norwegian Nynorsk)
    • laifa (Old Gutnish)
  • leifa (Old Norse)
    • lēva (Old Swedish)
      • leva (Swedish)
  • *𐌻𐌰𐌹𐌱𐌾𐌰𐌽 (*laibjan) (Gothic)
  • 𐌱𐌹𐌻𐌰𐌹𐌱𐌾𐌰𐌽 (bilaibjan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary