*landabūwô
Runic: ᛚᚨᚾᛞᚨᛒᚢᚹᛟ Pronunciation: /ˈlɑn.dɑ.ˌbuː.wɔːː/noun · masculine · an-stem
Meanings
inhabitant, countryman
Etymology
From *landą (‘land’) + *būwô (‘dweller’).
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | landabūwô | landabūwaniz |
| Acc. | landabūwanų | landabūwanunz |
| Gen. | landabūwiniz | landabūwanǫ̂ |
| Dat. | landabūwini | landabūwammaz |
| Inst. | landabūwinē | landabūwammiz |
| Voc. | landabūwô | landabūwaniz |
Descendants
-
*landabūwō (Proto-West Germanic)
- lantbūo, lantbūwo (Old High German)
-
landbúi (Old Norse)
- landbúi (Icelandic)