*lappōną
Runic: ᛚᚨᛈᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈlɑp.pɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
to lap, lick up
Etymology
From Pre-Germanic *lap-néh₂- (‘to lick’). The root was probably onomatopoeic and might have come about after the PIE period proper. Related to Latin lambō (‘to lick’), Lithuanian lapènti (‘to drink greedily (of pigs)’), Ancient Greek λάπτω (láptō) (láptō, ‘idem’), Albanian lap (‘to lick or lap up water’), Russian ло́пать (lópatʹ, ‘to gobble up’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | lappō | lappǭ | – |
| 2nd singular | lappōsi | lappōs | lappō |
| 3rd singular | lappōþi | lappō | lappōþau |
| 1st dual | lappōs | lappōw | – |
| 2nd dual | lappōþiz | lappōþiz | lappōþiz |
| 1st plural | lappōmaz | lappōm | – |
| 2nd plural | lappōþ | lappōþ | lappōþ |
| 3rd plural | lappōnþi | lappōn | lappōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | lappōi | – |
| 2nd singular | lappōsai | lappōsau |
| 3rd singular | lappōþai | lappōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | lappōnþai | lappōnþau |
| 2nd plural | lappōnþai | lappōnþau |
| 3rd plural | lappōnþai | lappōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | lappōdǭ | lappōdēdį̄ |
| 2nd singular | lappōdēz | lappōdēdīz |
| 3rd singular | lappōdē | lappōdēdī |
| 1st dual | lappōdēdū | lappōdēdīw |
| 2nd dual | lappōdēdudiz | lappōdēdīdiz |
| 1st plural | lappōdēdum | lappōdēdīm |
| 2nd plural | lappōdēdud | lappōdēdīd |
| 3rd plural | lappōdēdun | lappōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| lappōną | lappōndz | lappōdaz |
Descendants
-
lapian (Old English)
-
lapien, lappen (Middle English)
- lap, lape (English)
-
lapien, lappen (Middle English)
- labben (Dutch)
- lappen (Dutch)
-
*lapa (Old Norse)
-
lapa (Old Swedish)
- lapa (Swedish)
-
lapa (Old Swedish)