*līmijaną

Runic: ᛚᛁᛗᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈliː.mi.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to adhere
  2. to glue together

Etymology

From *līmaz (‘glue’) + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularlīmijōlīmijaų–
2nd singularlīmīsilīmijaislīmī
3rd singularlīmīþilīmijailīmijaþau
1st duallīmijōslīmijaiw–
2nd duallīmijaþizlīmijaiþizlīmijaþiz
1st plurallīmijamazlīmijaim–
2nd plurallīmīþlīmijaiþlīmīþ
3rd plurallīmijanþilīmijainlīmijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularlīmijai–
2nd singularlīmijasailīmijaisau
3rd singularlīmijaþailīmijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st plurallīmijanþailīmijainþau
2nd plurallīmijanþailīmijainþau
3rd plurallīmijanþailīmijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularlīmidǭlīmidēdį̄
2nd singularlīmidēzlīmidēdīz
3rd singularlīmidēlīmidēdī
1st duallīmidēdūlīmidēdīw
2nd duallīmidēdudizlīmidēdīdiz
1st plurallīmidēdumlīmidēdīm
2nd plurallīmidēdudlīmidēdīd
3rd plurallīmidēdunlīmidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
līmijaną līmijandz līmidaz

Find a form

Descendants

  • *līmijan (Proto-West Germanic)
    • *līmen (Old Dutch)
      • limen (Middle Dutch)
        • lijmen (Dutch)
        • lieme (Limburgish)
  • *līmijan (Proto-West Germanic)
    • līman (Old English)
      • limen (Middle English)
        • lime (English)
  • *līmijan (Proto-West Germanic)
    • *līma (Old Frisian)
      • lymje, lime (West Frisian)
  • *līmijan (Proto-West Germanic)
    • līmen (Old High German)
      • līmen (Middle High German)
        • leimen (German)
  • *līmijan (Proto-West Germanic)
    • *līmian (Old Saxon)
      • limen (Middle Low German)
  • líma (Old Norse)
    • lime (Danish)
    • líma (Icelandic)
    • limma (Swedish)
  • líma (Old Norse)
    • ? (Norwegian)
      • lime (Norwegian Bokmål)
      • lime, lima (Norwegian Nynorsk)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary