*mahtijaną

Runic: ᛗᚨᚺᛏᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈmɑx.ti.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to empower, to strengthen
  2. to use force, to act violently

Etymology

From *mahtiz (‘power, might’) + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularmahtijōmahtijaų–
2nd singularmahtīsimahtijaismahtī
3rd singularmahtīþimahtijaimahtijaþau
1st dualmahtijōsmahtijaiw–
2nd dualmahtijaþizmahtijaiþizmahtijaþiz
1st pluralmahtijamazmahtijaim–
2nd pluralmahtīþmahtijaiþmahtīþ
3rd pluralmahtijanþimahtijainmahtijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmahtijai–
2nd singularmahtijasaimahtijaisau
3rd singularmahtijaþaimahtijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralmahtijanþaimahtijainþau
2nd pluralmahtijanþaimahtijainþau
3rd pluralmahtijanþaimahtijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmahtidǭmahtidēdį̄
2nd singularmahtidēzmahtidēdīz
3rd singularmahtidēmahtidēdī
1st dualmahtidēdūmahtidēdīw
2nd dualmahtidēdudizmahtidēdīdiz
1st pluralmahtidēdummahtidēdīm
2nd pluralmahtidēdudmahtidēdīd
3rd pluralmahtidēdunmahtidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
mahtijaną mahtijandz mahtidaz

Find a form

Descendants

  • *mahtijan (Proto-West Germanic)
    • *mahten (Old Dutch)
      • machten (Middle Dutch)
  • *mahtijan (Proto-West Germanic)
    • *mihtan (Old English)
      • mighten (Middle English)
  • *mahtijan (Proto-West Germanic)
    • *mahtian (Old Saxon)
      • mechten (Middle Low German)
  • *𐌼𐌰𐌷𐍄𐌾𐌰𐌽 (*mahtjan) (Gothic)
    • 𐌰𐌽𐌰𐌼𐌰𐌷𐍄𐌾𐌰𐌽 (anamahtjan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary