*mannōną

Runic: ᛗᚨᚾᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈmɑn.nɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to man, to occupy (with men)

Etymology

From *mann- (‘human, man’) + *-ōną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularmannōmannǭ–
2nd singularmannōsimannōsmannō
3rd singularmannōþimannōmannōþau
1st dualmannōsmannōw–
2nd dualmannōþizmannōþizmannōþiz
1st pluralmannōmazmannōm–
2nd pluralmannōþmannōþmannōþ
3rd pluralmannōnþimannōnmannōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmannōi–
2nd singularmannōsaimannōsau
3rd singularmannōþaimannōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralmannōnþaimannōnþau
2nd pluralmannōnþaimannōnþau
3rd pluralmannōnþaimannōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmannōdǭmannōdēdį̄
2nd singularmannōdēzmannōdēdīz
3rd singularmannōdēmannōdēdī
1st dualmannōdēdūmannōdēdīw
2nd dualmannōdēdudizmannōdēdīdiz
1st pluralmannōdēdummannōdēdīm
2nd pluralmannōdēdudmannōdēdīd
3rd pluralmannōdēdunmannōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
mannōną mannōndz mannōdaz

Find a form

Descendants

  • *mannōn (Proto-West Germanic)
    • *mannon (Old Dutch)
      • mannen (Middle Dutch)
        • mannen (Dutch)
  • *mannōn (Proto-West Germanic)
    • mannian (Old English)
      • ġemannian (Old English)
  • *mannōn (Proto-West Germanic)
    • mannian (Old English)
      • mannen (Middle English)
        • man (English)
  • *mannōn (Proto-West Germanic)
    • *mannōn (Old High German)
      • mannen (Middle High German)
  • *mannōn (Proto-West Germanic)
    • *mannōn (Old Saxon)
      • mannen (Middle Low German)
  • manna (Old Norse)
    • manna (Icelandic)
    • bemanna (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary