*mikilōną

Runic: ᛗᛁᚲᛁᛚᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈmi.ki.lɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to make great, magnify

Etymology

From *mikilaz (‘great, large’) + *-ōną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularmikilōmikilǭ–
2nd singularmikilōsimikilōsmikilō
3rd singularmikilōþimikilōmikilōþau
1st dualmikilōsmikilōw–
2nd dualmikilōþizmikilōþizmikilōþiz
1st pluralmikilōmazmikilōm–
2nd pluralmikilōþmikilōþmikilōþ
3rd pluralmikilōnþimikilōnmikilōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmikilōi–
2nd singularmikilōsaimikilōsau
3rd singularmikilōþaimikilōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralmikilōnþaimikilōnþau
2nd pluralmikilōnþaimikilōnþau
3rd pluralmikilōnþaimikilōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmikilōdǭmikilōdēdį̄
2nd singularmikilōdēzmikilōdēdīz
3rd singularmikilōdēmikilōdēdī
1st dualmikilōdēdūmikilōdēdīw
2nd dualmikilōdēdudizmikilōdēdīdiz
1st pluralmikilōdēdummikilōdēdīm
2nd pluralmikilōdēdudmikilōdēdīd
3rd pluralmikilōdēdunmikilōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
mikilōną mikilōndz mikilōdaz

Find a form

Descendants

  • *mikilōn (Proto-West Germanic)
    • *mikilon (Old Dutch)
      • gemikilon (Old Dutch)
  • *mikilōn (Proto-West Germanic)
    • miclian (Old English)
      • muchelen (Middle English)
  • *mikilōn (Proto-West Germanic)
    • mihhilōn, michilōn (Old High German)
      • michelen (Middle High German)
  • mikla (Old Norse)
    • mikla (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary