*minþijaną

Runic: ᛗᛁᚾᚦᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈmin.θi.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to remind, remember

Etymology

From *minþiją (‘memory’) + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularminþijōminþijaų–
2nd singularminþīsiminþijaisminþī
3rd singularminþīþiminþijaiminþijaþau
1st dualminþijōsminþijaiw–
2nd dualminþijaþizminþijaiþizminþijaþiz
1st pluralminþijamazminþijaim–
2nd pluralminþīþminþijaiþminþīþ
3rd pluralminþijanþiminþijainminþijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularminþijai–
2nd singularminþijasaiminþijaisau
3rd singularminþijaþaiminþijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralminþijanþaiminþijainþau
2nd pluralminþijanþaiminþijainþau
3rd pluralminþijanþaiminþijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularminþidǭminþidēdį̄
2nd singularminþidēzminþidēdīz
3rd singularminþidēminþidēdī
1st dualminþidēdūminþidēdīw
2nd dualminþidēdudizminþidēdīdiz
1st pluralminþidēdumminþidēdīm
2nd pluralminþidēdudminþidēdīd
3rd pluralminþidēdunminþidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
minþijaną minþijandz minþidaz

Find a form

Descendants

  • minna (Old Norse)
    • minde (Danish)
    • minna (Faroese)
    • minna (Icelandic)
    • minne (Norwegian Bokmål)
    • minne (Norwegian Nynorsk)
    • minna (Swedish)
  • minna (Old Norse)
    • minnen (Middle English)
      • min (English)
  • minna (Old Norse)
    • minnen (Middle English)
      • minning (Middle English)
        • minning (English)
        • mening (Scots)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary