*mīganą

Runic: ᛗᛁᚷᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈmiː.ɣɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 1

Meanings

to urinate

Etymology

From Proto-Indo-European *h₃méyǵʰeti, from *h₃meyǵʰ- (‘to urinate’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularmīgōmīgaų–
2nd singularmīgizimīgaizmīg
3rd singularmīgidimīgaimīgadau
1st dualmīgōzmīgaiw–
2nd dualmīgadizmīgaidizmīgadiz
1st pluralmīgamazmīgaim–
2nd pluralmīgidmīgaidmīgid
3rd pluralmīgandimīgainmīgandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmīgai–
2nd singularmīgazaimīgaizau
3rd singularmīgadaimīgaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralmīgandaimīgaindau
2nd pluralmīgandaimīgaindau
3rd pluralmīgandaimīgaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmaigmigį̄
2nd singularmaihtmigīz
3rd singularmaigmigī
1st dualmigūmigīw
2nd dualmigudizmigīdiz
1st pluralmigummigīm
2nd pluralmigudmigīd
3rd pluralmigunmigīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
mīganą mīgandz miganaz

Find a form

Descendants

  • *mīgan (Proto-West Germanic)
    • *mīgan (Old Dutch)
      • migen (Middle Dutch)
  • *mīgan (Proto-West Germanic)
    • mīgan (Old English)
      • mīȝen (Middle English)
  • *mīgan (Proto-West Germanic)
    • *mīga (Old Frisian)
      • miege (Saterland Frisian)
      • mige (West Frisian)
  • *mīgan (Proto-West Germanic)
    • *mīgan (Old Saxon)
      • mîgen (Middle Low German)
        • miegen (Low German)
          • miegen (Dutch)
  • míga (Old Norse)
    • míga (Faroese)
    • míga (Icelandic)
    • mige (Norwegian Bokmål)
    • miga, mige (Norwegian Nynorsk)
  • míga (Old Norse)
    • mighæ (Old Danish)
      • mige (Danish)
  • míga (Old Norse)
    • mīgha (Old Swedish)
      • miga (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary