*mīþaną

Runic: ᛗᛁᚦᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈmiː.θɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 1

Meanings

To avoid, evade, shun

Etymology

From Proto-Indo-European *meyth₂- (‘to change, switch’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularmīþōmīþaų–
2nd singularmīþizimīþaizmīþ
3rd singularmīþidimīþaimīþadau
1st dualmīþōzmīþaiw–
2nd dualmīþadizmīþaidizmīþadiz
1st pluralmīþamazmīþaim–
2nd pluralmīþidmīþaidmīþid
3rd pluralmīþandimīþainmīþandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmīþai–
2nd singularmīþazaimīþaizau
3rd singularmīþadaimīþaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralmīþandaimīþaindau
2nd pluralmīþandaimīþaindau
3rd pluralmīþandaimīþaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmaiþmidį̄
2nd singularmaistmidīz
3rd singularmaiþmidī
1st dualmidūmidīw
2nd dualmidudizmidīdiz
1st pluralmidummidīm
2nd pluralmidudmidīd
3rd pluralmidunmidīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
mīþaną mīþandz midanaz

Find a form

Descendants

  • *mīþan (Proto-West Germanic)
    • mīthan (Old Dutch)
      • miden (Middle Dutch)
        • mijden (Dutch)
        • mieje (Limburgish)
  • *mīþan (Proto-West Germanic)
    • mīþan (Old English)
      • mithen (Middle English)
  • *mīþan (Proto-West Germanic)
    • mītha (Old Frisian)
      • miede (Saterland Frisian)
      • mije (West Frisian)
  • *mīþan (Proto-West Germanic)
    • mīdan (Old High German)
      • mīden (Middle High German)
        • meiden (German)
        • meiden (Luxembourgish)
  • *mīþan (Proto-West Germanic)
    • mīthan (Old Saxon)
      • mîden (Middle Low German)
        • mieden (German Low German)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary