*reutaną

Runic: ᚱᛖᚢᛏᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈreu̯.tɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 2

Meanings

to cry, to wail

Etymology

From Proto-Indo-European *HréwdHti, from the root *HrewdH-.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularreutōreutaų–
2nd singularriutizireutaizreut
3rd singularriutidireutaireutadau
1st dualreutōzreutaiw–
2nd dualreutadizreutaidizreutadiz
1st pluralreutamazreutaim–
2nd pluralriutidreutaidriutid
3rd pluralreutandireutainreutandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularreutai–
2nd singularreutazaireutaizau
3rd singularreutadaireutaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralreutandaireutaindau
2nd pluralreutandaireutaindau
3rd pluralreutandaireutaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularrautrutį̄
2nd singularraustrutīz
3rd singularrautrutī
1st dualrutūrutīw
2nd dualrutudizrutīdiz
1st pluralrutumrutīm
2nd pluralrutudrutīd
3rd pluralrutunrutīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
reutaną reutandz rutanaz

Find a form

Descendants

  • *reutan (Proto-West Germanic)
    • rēotan (Old English)
  • *reutan (Proto-West Germanic)
    • riozan, riuzan (Old High German)
      • riezen (Middle High German)
  • *reutan (Proto-West Germanic)
    • *riotan (Old Saxon)
      • rêten (Middle Low German)
  • rjóta (Old Norse)
    • rjóta, rýta (Faroese)
    • rjóta (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary