*skamāną
Runic: ᛊᚲᚨᛗᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈskɑ.mɑː.nɑ̃/verb · Weak class 3
Meanings
to be ashamed
Etymology
From *skamō (‘shame’) + *-āną.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | skamō | – | – |
| 2nd singular | skamaisi | – | skamai |
| 3rd singular | skamaiþi | – | skamāþau |
| 1st dual | skamōs | – | – |
| 2nd dual | skamāþiz | – | skamāþiz |
| 1st plural | skamāmaz | – | – |
| 2nd plural | skamaiþ | – | skamaiþ |
| 3rd plural | skamānþi | – | skamānþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | – | – |
| 2nd singular | skamāsai | – |
| 3rd singular | skamāþai | – |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | skamānþai | – |
| 2nd plural | skamānþai | – |
| 3rd plural | skamānþai | – |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | skamadǭ | skamadēdį̄ |
| 2nd singular | skamadēz | skamadēdīz |
| 3rd singular | skamadē | skamadēdī |
| 1st dual | skamadēdū | skamadēdīw |
| 2nd dual | skamadēdudiz | skamadēdīdiz |
| 1st plural | skamadēdum | skamadēdīm |
| 2nd plural | skamadēdud | skamadēdīd |
| 3rd plural | skamadēdun | skamadēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| skamāną | skamāndz | skamadaz |
Descendants
-
*skamēn (Proto-West Germanic)
- skamia (Old Frisian)
-
*skamēn (Proto-West Germanic)
-
scamon (Old Dutch)
-
schāmen (Middle Dutch)
-
schamen (Dutch)
- skaam (Afrikaans)
-
schamen (Dutch)
-
schāmen (Middle Dutch)
-
scamon (Old Dutch)
-
*skamēn (Proto-West Germanic)
-
sċamian (Old English)
-
schamen (Middle English)
- shame (English)
-
schamen (Middle English)
-
sċamian (Old English)
-
*skamēn (Proto-West Germanic)
-
scamēn, scamōn (Old High German)
- schaman (Bavarian)
- schämen (German)
-
scamēn, scamōn (Old High German)
-
skamma (Old Norse)
- skamme (Danish)
- skamma (Icelandic)
- skamme (Norwegian Bokmål)
- 𐍃𐌺𐌰𐌼𐌰𐌽 (skaman) (Gothic)